เสียงเด็ก,สำนักข่าวเสียงเด็ก,สโมสรเยาวชนสำนักข่าวเสียงเด็ก เรื่องสั้นขนาดยาว
ReadyPlanet.com
dot
dot dot
dot
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน   bullet สมัครสมาชิก
dot
dot
dot
dot

dot
dot
dot
dot
dot


การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ผลิตไฟฟ้าเพื่อความสุขของคนไทย
บริษัท ผลิตไฟฟ้าขนอม จำกัด ผู้ให้การสนับสนุนสำนักข่าวเสียงเด็ก
ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม นักบุกเบิกแหล่งพลังงานระดับโลกของไทย
โรงแยกก๊าซธรรมชาติขนอมผู้ให้การสนับสนุนสำนักข่าวเสียงเด็ก
เฟซบุ๊คเสียงเด็ก
สภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทย-สุราษฎร์ธานี พันธมิตรสำนักข่าวเสียงเด็ก
เว็บสำหรับคนรักการ์ตูน พันธมิตรสำนักข่าวเสียงเด็ก


เรื่องสั้น...ขนาดยาว "หมิงกับมิลล์ เด็กใสๆ หัวใจ (บ้าน) นอก (คอก)" article

หมิงกับมิลล์ เด็กใสๆ หัวใจ (บ้าน) นอก (คอก)

ตอน ... สยามพารากอน (1)                                                               เรื่อง : ป้าเปิ้ล    

 

“ไป..เราไปเที่ยวสยามพารากอนกัน เดี๋ยวตั้วอี๊จะพาไปดูปลาฉลามที่สยามโอเชี่ยนเวิลด์”

 

“เย้....ย.ย.ย” เสียงของเด็กๆ ดังขึ้นพร้อมกันอย่างลิงโลดใจ

น้องหมิงกับน้องมิลล์สองพี่น้องอายุ 7 และ 6 ขวบ เด็กน้อยจากต่างจังหวัดได้มีโอกาสมาแวะนอนบ้านคุณยายที่ กทม. 3 คืน เพราะคุณพ่อกับคุณแม่มาทำธุระ แล้วก็เป็นหน้าที่ของตั้วอี๊ (คุณป้า) ที่ต้องทำหน้าที่มัคคุเทศก์ให้กับหลานๆ พาเที่ยวระยะสั้น ๆ และก็ไม่พ้นหน้าที่ของ “สยามพารากอน” เป็นสถานที่ต้อนรับแขกจากต่างถิ่น ... ซึ่งจริงๆ วัตถุประสงค์ของการผุดสยามพารากอนกลางเมืองนั้นมีเอาไว้รับแขกต่างประเทศเป็นหลัก นัยว่าเป็นหน้าเป็นตาเป็นแหล่งช้อปปิ้งของนักท่องเที่ยวที่อภิมหาอลังการงานสร้างในยุคแห่งเมกกะโปรเจคประเทศไทย...

 

       แต่ในที่สุด...เด็กน้อยลูกครึ่งต่างประเทศ (ไทย-จีน) ที่มีภูมิลำเนาอยู่ต่างจังหวัดก็มีโอกาสได้เป็นแขกของ “สยามพารากอน” กับเค้าเหมือนกัน... และในความเหมือนก็มีความต่างกันตรงที่หัวใจดวงน้อยๆ สองดวงเป็นหัวใจบ้านนอกร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม !!!

 

       เริ่มตั้งแต่ออกจากปากซอยบ้านมาเรียกรถเสียงพูดจ๋อยๆ ยังไม่ยอมหยุดจนกระทั่ง “ตั้วอี๊” กวักมือเรียกรถแท๊กซี่มาจอดตรงกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มย่อยๆ กลุ่มนี้ เสียงพูดคุยจึงเบาลงกลายเป็นการรอฟังว่ารถโดยสารรับจ้างคันนั้นจะยอมไปส่งยังจุดหมายที่เรียกหรือไม่..เพราะหากว่าละแวกนั้นรถติดก็ต้องรอเรียกรถคันต่อไป แล้วทุกคนก็ได้เห็นโชเฟอร์พยักหน้าตอบตกลง “คณะทัวร์” จึงรีบกุลีกุจอขึ้นนั่งประจำที่กันทันที ไม่ทันที่ทุกคนจะนั่งกันลงตัวดี ก็มีเสียงฉาดฉานของเด็กชายตัวน้อยพูดขึ้นดังๆ ว่า...

 

       “เอ้อ..สวัสดีครับ ... ไม่ทราบว่ารถคันนี้สูบบุหรี่มั้ยคับ ???”

       โชเฟอร์หันมาทำหน้าแปลกๆ กับเด็กน้อยที่นั่งอยู่เบาะหลังตรงกลาง ตอบว่า “อ๋อ..ไม่หรอกครับ ถามทำไมเหรอครับ”

       “ผมไม่ชอบรถที่สูบบุหรี่คับ..ผมเมารถคับ ไม่ชอบจิงๆ นะเนี่ย” เด็กตัวน้อยตอบอย่างรวดเร็วพร้อมกับยิ้มแฉ่งตาหยี ทำเอาโชเฟอร์ยิ้มน้อยๆ เข้าใจในทันที.. “คุยเก่งจังเลย...มาจากไหนหรือครับ วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนหรือครับ” 

       “เอ่อ..มาจากกรุงเทพฯ คับ วันนี้โรงเรียนหยุดคับ แม่บอกไม่ต้องไปคับ” เสียงตอบเจื้อยแจ้วดังขึ้นแบบไม่ต้องหยุดคิด

       “อ้าว..แล้วมาจากกรุงเทพฯ ได้ไงล่ะ” คนขับรถถามแบบงงๆ ในคำตอบ

       “ก็เพิ่งออกมาจากบ้านคุณยาย ก็ต้องมาจากกรุงเทพสิคับ” เด็กน้อยตอบแบบใสซื่อทำเอาคนถามอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะคิดคำถามต่อไป

       “งั้นถามใหม่ หนูเป็นคนจังหวัดไหนครับ มาจากไหนครับ”

       “เอ่อ..จังหวัดขนอม ครับ มาจากกรุงเทพฯ คับ” เสียงตอบครั้งนี้ไม่ค่อยจะแน่ใจตัวเองเท่าไหร่ แล้วพี่สาวก็รีบตอบแก้ให้น้องชายอย่างรวดเร็ว “ม่ายช่าย..มาจากจังหวัดนครศรีธรรมราช อำเภอขนอม น้องมิลล์พูดผิดแล้ว” โชเฟอร์ร้องอ้อแบบเข้าใจ แล้วก็หันมาถามซ้ำใหม่ว่า  “โรงเรียนหยุดเนื่องในวันอะไรล่ะครับ”

       “อ๋อ...หยุดวันเด็กคับ”

 

“ม้ายช้าย.ย..ย. น้องมิลล์จำผิดอีกแล้ว วันเด็กผ่านมาแล้ว วันนี้วันคุณครูตะหาก” เสียงพี่สาวแก้ต่างให้อีกครั้งอย่างกับเด็กโต

       “เอ้อ..ใช่..ใช่..วันนี้วันคุณครูครับ แล้วเด็กก็มาเที่ยวคับ”

       “แหม..ฉลาดจังเลย คุยก็เก่ง มาเที่ยวเหรอครับ จะไปดูอะไรบ้างครับ”

       “ไปดูปลาสะ-หลาม คับ รู้มั้ยคับ ที่บ้านผมก็มีคับ สะ-หลาม ปลาดุก ปลาเยอะแยะเลยคับ ผมชอบกินปลามากคับ....แล้วก็เคยตกปลาด้วยคับ ผมจับไส้เดือนมาได้หลายตัวคับ..” เรื่องชักจะยาวยืดไปเรื่อยๆ จนตั้วอี๊ต้องชวนโชเฟอร์เปลี่ยนเรื่องเป็นถามเส้นทางที่จะไปว่าจะไปออกทางไหนแทน ..เด็กๆ จึงหันมาคุยกันเอง..

       

       ในที่สุดรถแท๊กซี่ก็มาถึงที่หน้า “สยามพารากอน” แล้วโชเฟอร์ก็อุทานขึ้นว่า “อ้าว..ตายแล้วลืมกดมิเตอร์ ว้า..า..า..ทำไงล่ะ มัวคุยกับเด็กเพลิน”

       “ก็คิดตามที่เคยมาส่งผู้โดยสารคนอื่นแล้วกันค่ะว่าประมาณเท่าไหร่ระยะทางแบบนี้”

       “ครับ .. คิด 50 บาทก็แล้วกัน ว้า..า..า...เฮ้อ.. เอ้า ...ไม่เป็นไรครับ” แล้วตั้วอี๊ก็ส่งธนบัตรใบละยี่สิบบาทให้โชเฟอร์ 3 ใบ แล้วบอกว่า “ไม่ต้องทอนแล้วกันค่ะ” คนขับรถรับเงินมาพูดขอบคุณ 2-3 ที แล้วค้อมหัวให้ “คณะทัวร์”

ขณะที่ทุกคนค่อยๆ ทยอยลงจากรถ...คนที่กำลังเดินในละแวกนั้นก็ต้องหันมามองต้นเสียงใสๆ 2 เสียงที่ส่งเสียงกันดังลั่นขรมไปหมด ... ขณะเดียวกันนั้นเองก็มีรปภ.ของห้างฯ เดินมายืนข้างแท๊กซี่ที่ทุกคนก้าวลงมาแล้วยกมือตะเบ๊ะ ... ในทันใดนั้น..ไม่มีใครทันคาดคิด เด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อยๆ ก็หันมายิ้มแล้วกระพุ่มมือขึ้นไหว้รปภ. คนนั้นอย่างสวยงาม...พร้อมกับพูดว่า...

       .... “สวัสดีค่ะ”..... “สวัสดีคับ... เอ่อ...อ..อ.. ผมมาเที่ยวสยามพารากอนคับ จะมาดูปลาสะ-หลามคับ” น้ำเสียงนั้นแฝงด้วยความจริงใจและจริงจังกับการแนะนำตัวเหลือเกินแถมท้ายด้วยรอยยิ้มกว้างตาหยีประทับใจ ทำเอา รปภ.ที่หน้าเคร่งขรึมถึงกับคลายฟอร์มถอดหน้าเครียดหันมายิ้มด้วยอย่างชื่นมื่น

ดูเหมือนเขาคงไม่ค่อยได้ยิ้มนักตั้งแต่เข้ากรุงเทพฯ มาทำงานนับปีนี้ก็เข้าปีที่ 3 แล้ว งานก็หายาก เพิ่งจะได้เข้าทำงานที่ศูนย์การค้าใหญ่ๆ ก็คราวนี้แหละ..กะว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแต่ต้องปั้นหน้าให้เคร่งขรึมทุกวัน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ไม่เห็นมีใครคุยด้วยสักคน วันนี้เป็นวันแรกตั้งแต่ทำงานมาแล้วได้ยิ้มจากหัวใจ..เพราะเด็กน้อยตัวเล็กๆ สองคนนี้เอง

เออหนอ...นี่สินะที่เขาเรียกว่า “ความสุข” ที่มาจากใจ

“สวัสดีครับ” รปภ. รีบตอบพร้อยรอยยิ้ม “จะมาดูปลาฉลามต้องไปที่ชั้นล่างนะครับ มีปลาให้ดูเยอะเลยครับ ... เที่ยวให้สนุกนะครับ”

“คับ..ขอบคุณคับ” เด็กน้อยโต้ตอบกลับอย่างกล้าหาญ “เดี๋ยวผมจะดูให้ด้วยคับ.. สวัสดีคับ” พร้อมกับยกมือไหว้อีกครั้ง

       และแล้ว “คณะทัวร์” ก็รีบเดินเข้าห้างสยามพารากอนอันหรูหรากันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังชั้นใต้ดินอันเป็นสถานที่ตั้งของ “สยามโอเชี่ยนเวิลด์”

 

 

       .......................................

 

 

       “แม่ๆ ทำไมน้าผู้ชายคนนั้นเขาต้องทำท่าแบบนี้” เด็กชายพูดพร้อมกับทำท่าทางประกอบด้วยการยกมือตะเบ๊ะ

“อ๋อ...ก็เค้าเป็น รปภ.ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยคล้ายๆ ตำรวจ เวลาจะสวัสดีก็ต้องทำท่าแบบเนี้ยแหละ” แม่พยายามอธิบายลูกชายช่างซัก

“แล้วทำไมเค้าไม่ใส่ชุดตำรวจอะ..แม่...อ๋อ..ถ้าใส่เค้าก็ถูกตำรวจจับใช่มั้ยแม่..เค้าปลอมเป็นตำรวจใช่มั้ยแม่..เค้า...”

“เดี๋ยว..ถามเยอะตอบไม่ทัน...” แม่เบรกลูกชายให้ค่อยๆ พูด “คุณน้าเค้าไม่ใช่ตำรวจ เป็น รปภ. คล้ายๆ ยามน่ะลูก แต่เค้าต้องคอยดูแลให้คนที่มาเที่ยวที่นี่ได้รับความสะดวก คอยโบกรถให้ไปเร็วๆ รถจะได้ไม่ติดไง ตำรวจไม่จับหรอก เค้าไม่ได้ทำผิดอะไร” คุณแม่พูดพร้อมถอนหายใจแรงๆ “แล้วก็รีบเดินเถอะลูก..เดี๋ยวไม่ได้ดูปลาสะ-หลามนะ”...

“คับ...โอเคคับ ไปเหอะนะแม่นะ” เด็กชายพูดพร้อมกับยิ้มตาหยี...

 

อ้าว...จบซะแล้ว...เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต้องติดตามตอนที่ 2 จ้ะ

 

 

 



อ่านจบแล้ว..ขอความเห็นด้วยจ้ะ:
ชื่อ-สกุล/ชื่อเล่น:
ที่อยู่:
e-mail:


ห้องข่าวกิจกรรมเยาวชนและเรื่องน่าสนใจ

กิจกรรมค่ายเยาวชน "ปตท.รักษ์ทะเลไทย" ครั้งที่ 7 article
เวทีประชุมรับฟังความคิดเห็นของประชาชนและผู้มีส่วนได้เสีย เพื่อทบทวนร่างรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม โครงการสร้างโรงไฟฟ้าขนอมใหม่ทดแทนโรงไฟฟ้าเดิม
ปตท.สผ. ร่วมกับประชาชนชุมชนเกาะเต่าจัดตั้งคณะกรรมการดูแลเรือหลวงสัตกูด แหล่งอนุรักษ์ปะการังและดำน้ำแห่งใหม่ article
ปตท.สผ. สนับสนุน “โครงการเปิดโลกมรดกทะเลไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี” ประจำปี 2555
กิจกรรมเปิดโลกทะเลชุมพร 2555 article
"เสียงเด็กเฟรนด์ลี่ ดีเจ คอนเทสต์ ครั้งที่ 1" article
กิจกรรมร้อนๆ จ้า welcome to Bangkok article
ไปดูธนาคารปูที่ "บ้านลุงจาง"



[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (134219)
avatar
มูเด
น่ารักอ่ะ  ถูกใจมากเลย
ผู้แสดงความคิดเห็น มูเด วันที่ตอบ 2010-03-16 16:34:18



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *

ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.
Instagram
รับให้คำปรึกษาและรับจัดกิจกรรมค่ายเยาวชนด้านสิ่งแวดล้อม

------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

รับให้คำปรึกษาและรับจัดกิจกรรมค่ายเยาวชนด้านสิ่งแวดล้อม

 จัดอบรมยุวมัคคุเทศก์ และจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ทะเลชายฝั่ง

สำนักข่าวเสียงเด็ก เลขที่ 24 หมู่ 1 ต.ท้องเนียน อ.ขนอม นครศรีธรรมราช 80210

โทร/แฟกซ์ : 075-326239 , 08-1326-3225 e-mail: siangdek@yahoo.co.th

_____________________________________________________________________